N. M. Kelby - "Białe trufle"

Kiepska ze mnie kucharka. I nie chodzi tu nawet o rzeczywiste umiejętności (studenckie życie zmusiło mnie do edukacji w tym zakresie i świderki z sosem knorronese wychodzą mi coraz lepiej), a o serce i zamiłowanie do uprawiania tej trudnej sztuki. Gdy staję przy kuchence, nie dostrzegam żadnej poezji i można by sądzić, że z książkami z gotowaniem w tle również nie będzie mi po drodze. Nic bardziej mylnego – gdy gotuje ktoś inny, sytuacja zmienia się o 180 stopni, a moja fascynacja rośnie. Dlatego również nie oparłam się historii Escoffiera – szefa kuchni, który w XX wieku zrewolucjonizował podejście do gotowania i pracę wielu kucharzy na świecie.

Mimo wstydliwego wzrostu, Escoffier był człowiekiem wyróżniającym się z tłumu. Konsekwentnie budował swoją karierę, a duży wkład w sukces miał jego charakter – gdy pracował, w kuchni mniej było negatywnych emocji, porozumiewano się szeptem i szybko rozwiązywano konflikty. Poza tym był artystą wśród kucharzy – z gotowania uczynił sztukę i tym podejściem był w stanie zarażać ludzi dookoła. Tak stało się z jego małżonką, Delphine, którą właściwie wygrał w karty, a w krótkim czasie przekonał zarówno do siebie, jak i do kuchennych działań. Jednak nie była ona jedyną kobietą w jego życiu – przez całe małżeństwo swoim mężem musiała dzielić się z popularną aktorką Sarah Bernhardt. Escoffier był bowiem człowiekiem niezwykle emocjonalnym, żądnym uniesień nie tylko w sztuce, ale i we własnym życiu.

Dołączę do tłumu czytelników podkreślających, że opis okładkowy jest mylący – faktyczna tematyka książki jest dużo szersza niż sugerowane uniesienia madame Escoffier. Akcja dzieje się właściwie na trzech płaszczyznach – w teraźniejszości, gdy małżonkowie spędzają (mniej lub bardziej wspólnie) ostatnie dni życia, w przeszłości opowiadanej na zasadzie zwykłej narracji i przyczynowo-skutkowego ciągu zdarzeń, a także w pamiętniku Escoffiera, prezentującym potrawy nazwane na czyjąś cześć i wraz z nimi pojedyncze sytuacje. Choć taka konstrukcja wydaje się dziwna, mnie osobiście nie przeszkadzała – przyjemnie było na chwilę oderwać się od jednego czy drugiego wątku, a powrót do danej części odbywał się na tyle płynnie, że nie traciłam orientacji. Nawet nie trzeba się specjalnie do tego przyzwyczajać.

Mimo trójpłaszczyznowości, nie mamy również do czynienia ze zbyt wieloma postaciami. Historia jest zwarta i składa się w całościowy obraz, a czytelnik poznaje bliżej tylko te osoby, które mają bezpośredni wkład w akcję i odpowiadają za takie czy inne zmiany w życiu Escoffiera. W treść książki zgrabnie wplecione są przepisy kulinarne i wskazówki dotyczące gotowania, ale nie łudźmy się – niewielu spośród nas będzie miało okazję kiedykolwiek z nich skorzystać, gdyż dotyczą głównie przyrządzania foie gras i trufli. Poza tym strasznie uciążliwa jest mnogość francuskich zwrotów, wprowadzonych bez jakichkolwiek wyjaśnień co do znaczenia. Zrozumiałabym zabieg, gdyby chodziło o francuską megalomanię językową, jednakże autorka jest... Amerykanką.

Jeśli chodzi o końcowe wrażenia – mam poczucie, że ta książka ma po prostu zbyt mało stron. I nie chodzi tu o to, że akcja wciągnęła mnie tak bardzo, że żałuję pozostawienia postaci i tematu. Absolutnie nie. Po prostu czuję, że wielu wątkom i emocjom można by poświęcić o wiele więcej miejsca, niż zostało to faktycznie zrobione. Trójpłaszczyznowość książki być może jest zabiegiem ciekawym, jednak zmusza do podzielenia uwagi czytelnika na kilka sfer i tak naprawdę na żadnej nie możemy się skupić w stu procentach. Relacje między bohaterami są nie do końca wyjaśnione, a emocje niedopowiedziane. Wydaje mi się to nieco zbyt powierzchownym podejściem do tematu.

___________________________

Książka bierze udział w wyzwaniu "Grunt to okładka" (marcowy motyw - kobieta)

Liebster Blog Award #4

Tego się nie spodziewaliśmy! Sezon na LBA zdążył jakby nieco przycichnąć, a tu kolejna nominacja, tym razem od Darii z Wnęki Pełnej Książek - dziękujemy! Od razu przepraszamy, że odpowiadanie trwało aż tydzień - czasem wiele rzeczy zwala się jednocześnie na nasze biedne głowy. Poniżej odpowiedzi.

1. Wymarzona podróż ?

Kaś: Prom do Szwecji, autokar do Lizbony lub rajd samochodowy – po naszym kraju lub po Europie. Każda podróż jest wspaniała i fascynuje mnie na swój sposób, a miejsc, które chciałabym zwiedzić, jest naprawdę wiele.

Sylwek: Od dawien dawna marzy mi się długa podróż turystyczna pociągiem wagonami przypominającymi hotel. Obecnie chyba jedyną opcją jest "The Eastern and Oriental Express", aczkolwiek chyba mnie na niego długo nie będzie stać..

2. Najlepsza książka jaką przeczytałaś/eś ?

Kaś: Być może jest ona jeszcze przede mną, ale na dzień dzisiejszy nie potrafię wyróżnić jednej, która byłaby najlepsza. Wiele tekstów jest godne uwagi.

Sylwek: Staram się myśleć, że najlepsza książka jest tak naprawdę jeszcze przede mną, dzięki czemu zawsze będę miał motywację do czytania. Jeśli już jednak miałbym wskazywać na jedną konkretną, to chyba byłyby to "Inne Pieśni" Jacka Dukaja.

3. W jakim miejscu najlepiej ci się czyta ?

Kaś: We własnym pokoju, na łóżku, w ciszy.

Sylwek: Audytoria na uniwersytecie. Jest tam dobra klimatyzacja i oświetlenie, a monotonny głos prowadzącego wykład idealnie sprawuje się jako nieinwazyjne dźwięki w tle.

4. Od czego zaczęła się Twoja przygoda z blogowaniem ?

Kaś: Jako nastolatka pisałam czasem coś w Internecie, bardziej szukając znajomych i akceptacji, niż z chęci przekazania czegoś fascynującego. Później z zapartym tchem śledziłam początki polskiego szafiarstwa. Jeśli chodzi o blogi książkowe – nie pamiętam zupełnie, jak i kiedy dotarłam na pierwszy z nich, ani skąd wzięłam pomysł, by zorganizować naszego.

Sylwek: Zaczęło się to dzięki Kaś - to był jej pomysł by założyć bloga. :)

5. Jakie seriale oglądasz ?

Kaś: Ciężko zainteresować mnie serialem, poza tym zawsze brak mi na nie czasu. Z fascynacją oglądam jedynie „Hannibala”, mimo tego, że każdy odcinek jest gwałtem na moich ukochanych książkach Harrisa.

Sylwek: Choć kiedyś oglądałem dużo seriali to od dłuższego czasu moja motywacja do tego spadła. W miarę na bieżąco oglądam tylko jeden serial, "Hannibala". Niby oglądam też "Supernatural", jednak po tak długim czasie (w końcu już dziewiąty sezon leci) sięgam już po niego tylko z przyzwyczajenia i nie jestem na bieżąco z odcinkami.

6. Twoje największe rozczarowanie literackie ?

Kaś: Pisałam o tym sto razy i zdania nie zmienię – „Angelfall”.

Sylwek: "Alicja" Jacka Piekary. Wiem, że autora stać na coś lepszego, zresztą pierwsza połowa książki miała znakomity klimat i fabułę. Niestety, druga część była tego pozbawiona..

7. Jaki film możesz oglądać bez końca ?

Kaś: „Les Misérables. Nędznicy”

Sylwek: "Constantine". Ilekroć leci on w telewizji nie potrafię się oprzeć i go oglądam, nawet jak leci o barbarzyńskiej godzinie.

8. W świecie jakiej książki chciał(a)byś się znaleźć ?

Kaś: Uwielbiam dystopie, ale głos rozsądku w mojej głowie krzyczy: „Nie chcesz tam żyć, nie chcesz!”. ;D Powiedzmy, że na fali zachwytu „Długą Ziemią” powiem, że chciałabym móc przekraczać tak jak bohaterowie tejże książki.

Sylwek: Chyba świat Harry-ego Pottera. :D Bądź co bądź jest on wręcz magiczny!

9. Książka do której możesz wracać bez znużenia ?

Kaś: „Potop” Sienkiewicza!

Sylwek: W dzieciństwie takimi książkami były "Przygody Tomka Sawyera" oraz "Przypadki Robinsona Crusoe". Teraz książką, o której wiem, że jeszcze nie raz do niej wrócę, jest "Poradnik pozytywnego myślenia".

10. Co sądzisz o ekranizacjach książek ?

Kaś: Od wielu lat nie widziałam dobrej adaptacji (pomijając „Nędzników”, którzy mają cudny klimat i są filmem niezwykle dopracowanym). Nie jestem fanką tego typu rozwiązań, ale to lekka hipokryzja, bo oglądam je na potęgę. Lubię porównywać.

Sylwek: Myślę, że z reguły są słabe i są wręcz obrazą dla pierwowzoru. Niemniej jednak zdarzają się ekranizacje wybitne, przykładem takiej jest np. niedawny musical "Nędznicy".

11. Twoje największe osiągnięcie ?

Kaś: Udało mi się wyjść na ludzi i ogarnąć własne życie tak, że jestem szczęśliwa.

Sylwek: Związanie się z najwspanialszą dziewczyną na świecie! ^^

~*~

Przy okazji ostatnich dwóch nominacji nie przekazywaliśmy zabawy dalej, ale uzbierało nam się w międzyczasie trochę osób, które chcielibyśmy zaprosić. Tym razem postąpimy zgodnie z zasadami LBA - nominujemy 11 blogów i zadamy im 11 pytań.

Do przesłuchania chcielibyśmy serdecznie zaprosić następujące blogi:
- Wymarzona Książka
- Nieidentyczne półki
- Mój świat - szelest kartek
- Flirty z książką
- Feelsometimes
- W innym świecie
- Kto czyta, nie błądzi
- Drugie Piętro Po Lewej
- In bed with books
- Z pasją o dobrych książkach
- Świat w dłoniach

Pytania dla Was (ułożone do pierwszej odsłony LBA, żeby nie było):

1. Gdybyś miał/a nieograniczony dostęp do literackiego (pół?)świadka, z którym pisarzem chciał/a/byś złapać bliższy kontakt?

2. Ile książek liczy Twoja biblioteczka i jak przechowujesz swoje zbiory?

3. Czy podczas czytania jakiejś książki pomyślałeś/aś "zrobił/a/bym to lepiej!"? Jeśli tak, podaj jej tytuł i powód. 

4. Przygody jakiej postaci literackiej chciał/a/byś przeżyć?

5. Jaka jest Twoja recepta na udany wieczór?

6. Co najbardziej przyciąga Cię do sięgnięcia po dany tytuł? Okładka, blurb czy może coś całkiem innego?

7. Jakie są Twoje "idealne warunki do czytania"?

8. O jakiej książce marzysz, choć póki co nie możesz jej mieć?

9. Co najbardziej Cię denerwuje, a co sprawia Ci najwięcej radości?

10. Co, poza czytaniem, lubisz robić w wolnym czasie?
11. Jakie są Twoje trzy dominujące cechy?

Miłej zabawy! (:

Stephen Baxter, Terry Pratchett - "Długa Ziemia"

Naprawdę długo wzbraniałam się przed czytaniem książek Pratchetta. Namawiało mnie na to wielu znajomych, a także najbliższe mi osoby. Ja jednak czułam (i w sumie nadal czuję) opór przed tekstem tak zachwalanym – nie wiem, z czego to wynika, ale nie chcę się do niczego zmuszać. Tym niemniej, kiedy usłyszałam o „Nowej Ziemi” (a miało to miejsce długo po jej premierze), zachwyciłam się wszelkimi jej opisami. Do tego doszły pozytywne recenzje i zapewnienia, że udział Stephena Baxtera jest znaczny, a książka w ogóle nie przypomina Świata Dysku. Wciągnęłam się, przyznaję. I absolutnie nie żałuję.

Świat, jaki jest, każdy widzi. Obserwujemy go na co dzień, wiemy jak funkcjonuje, mniej więcej spodziewamy się, co może wyskoczyć na nas zza rogu w danym miejscu na Ziemi. Latamy w kosmos, więc widzieliśmy, że nasza planeta jest kulą, możemy wyznaczyć dowolny jej początek i z pewnością ma ona jakiś koniec, podobnie jak ograniczone są jej zasoby. Aż tu nagle, pewnego dnia, okazuje się, że za pomocą specjalnego urządzenia, tzw. krokera, człowiek może swobodnie podróżować na wschód lub zachód, zwiedzając kolejne Ziemie, łudząco podobne to tej naszej, podstawowej. Po fali paniki szybko zaczyna się „wędrówka ludów” – jedni migrują ze zwykłej ciekawości, inni z chęci ucieczki, a jeszcze inni postanawiają od nowa ułożyć sobie życie z dala od wypchanych po brzegi ludźmi cywilizacji. Jest też jedna szczególna osoba – Joshua Valiѐnte, młody mężczyzna znany z heroicznych czynów i umiłowania samotności. Posiada on rzadką umiejętność Przekraczania (podróży między kolejnymi częściami Długiej Ziemi) bez konieczności użycia krokera, czym zwraca na siebie uwagę nie tylko zwykłych ludzi.

Podczas gdy ludzie kolonizują kolejne Ziemie, a na podstawowej tworzy się ruch oporu złożony z niezdolnych do Przekraczania, Joshua wyrusza w podróż badawczą z pół-człowiekiem, pół-komputerem, Lobsangiem – towarzyszem tyleż mądrym, co specyficznym. Celem wyprawy, odbywającej się za pomocą niezwykłego sterowca, jest dotarcie na sam koniec Długiej Ziemi, a także obserwacja niezwykłości, jakie można zastać na każdym z jej elementów. Okazuje się bowiem, że kolejne Ziemie nie są wiernymi kopiami tej podstawowej, a tok ewolucji na każdej z nich przebiegał inaczej. Badaczom przyjdzie stanąć oko w oko z niezwykłymi stworzeniami, a także problemami, z którymi mogą się borykać. Cel podróży szybko zostanie zweryfikowany, a zagrożenia przerosną najśmielsze oczekiwania.

Bardzo niedawno pisałam o „Pięknym Kraju” Alana Averill’a. Pierwsze co rzuciło mi się w oczy wraz z lekturą „Długiej Ziemi” to kilka podobieństw – pomysł alternatywnych światów i nomenklatura („czas podstawowy” a „ziemia podstawowa” itp.). Zaczęłam nawet snuć podejrzenia o nadużytej inspiracji, ale na szczęście okazały się one całkowicie nietrafione. Mniej tutaj mamy do czynienia z rozważaniami nad naturą ludzką, a więcej czystej fantastyki. Akcja jest mniej wartka i tak naprawdę dotyczy zupełnie innego problemu i jest całkowicie odmienną historią.

Tym, co rzuca się w oczy podczas czytania „Długiej Ziemi”, jest wspaniale poprowadzona narracja. Opowieść toczy się swoim własnym, nieco leniwym rytmem, ale zupełnie nie umniejsza to jej wartości – akcja wciąga i naprawdę pozwala zapomnieć o wszystkim dookoła. Choć pozornie dzieje się niewiele, równolegle z akcją czytelnik ma okazję zapoznać się z fragmentami historii dotyczących Przekraczania – opowieści Lobsanga rzucają światło na zdarzenia związane z początkami całej sprawy. Ponadto człowiek-komputer pozwala nam spojrzeć na zjawisko oczami jego prekursorów – nieświadomego żołnierza czy paleontologa-duchownego. To miłe ubarwienie i przerwa w monotonii podróży – zdaje się że w równym stopniu dla nas, jak i dla Joshuy.

Wspaniały jest język, jakim napisano tę książkę, To dopracowany w każdym calu tekst, idealnie wyważony między ambitnymi zwrotami a przystępnością. Nie ma tu nieprzyjemnego wrażenia „stroszenia piórek”, popisywania się literackimi zdolnościami, a jednak można zauważyć, że tekst jest z nieco wyższej półki. Podobnie ma się rzecz z konstrukcją świata, wszystko jest dobrze przemyślane i zorganizowane. Prawdziwość życia i odzwierciedlenie ludzkiej społeczności jest na wysokim poziomie – mnie osobiście rzucił się w oczy fragment o homoseksualnej parze na jednej z kolejnych Ziemi, choć to tylko jeden z wielu przykładów. Niczego tu nie brakuje, niczego nie jest za dużo. Ot, kilka prawdziwych zdań o człowieku i jego działaniach.

Są takie książki, które czyta się po prostu idealnie – siadamy do nich, a czas mija niepostrzeżenie, gdy wraz z bohaterami przeżywamy emocje i wydarzenia. Tak jest w przypadku „Długiej Ziemi” – narracja daje czytelnikowi pełen komfort, a opowieść kojarzy mi się z niedzielnym popołudniem, jest leniwa, ale nie nudna, daje pełnię relaksu.  „Przyjemna” to chyba najlepsze określenie, oddające w pełni moje odczucia podczas lektury. Polecam i z pewnością chętnie sięgnę po kolejny tom.