niedziela, 30 listopada 2014

Cecelia Ahern - "Love, Rosie" [recenzja przedpremierowa]

Pamiętacie bajkę o Żurawiu i Czapli, którzy chcieli być ze sobą, jednak nie w tym samym czasie? Opowieść ta przestrzega dzieci przed niezdecydowaniem niczym Fredrowski osiołek; Cecelia Ahern natomiast wyciąga ów motyw literacki z lamusa i przekonuje, że może on się pojawić w życiu każdego z nas. Czyni to oczywiście za pośrednictwem powieści, która niebawem pojawi się w Polsce pod nowym tytułem, a także zostanie zekranizowana. Czy metafora jest trafna, a jej wykonanie dobre? Zobaczcie sami.

Rosie i Alex znają się od zawsze. Przez wiele lat chodzili do jednej klasy, razem robili głupstwa i nie odstępowali się na krok; to była przyjaźń na dobre i złe. Jednak rok przed zakończeniem liceum ich relacja została wystawiona na ciężką próbę, gdy rodzice chłopca przenieśli się z Irlandii do Ameryki, zabierając swoją pociechę ze sobą. Od tej pory kontakt młodych ludzi zmienia się, a życie każdego z nich zaczyna biec swoim własnym, nieoczekiwanym rytmem. Dzielą ich plany, marzenia i szara codzienność, a każde z nich poszukuje własnej drogi do szczęścia. Obserwujemy, jak ta relacja zmienia się na przestrzeni lat pod wpływem przeróżnych zdarzeń, a bohaterowie stopniowo zaczynają zastanawiać się, co tak naprawdę ich łączy.

- A więc jesteś wkurzony, ponieważ X nie przeprowadza się do Bostonu ze względu na ojca jej dziecka, który nie pojawiał się od trzynastu lat, a teraz nagle wrócił (…)?
- Tak.
- Chryste Panie, kto pisze dla ciebie scenariusze?
[s.287]

Dokładnie taka sama refleksja towarzyszyła mi niemal przez całą lekturę – kto, do diabła, stworzył tak zagmatwany scenariusz życia dwojga biednych ludzi? Tak jak wspomniałam na początku, powieść opiera się głównie na ich wzajemnym niezgraniu czasowym w kwestii określenia swoich własnych uczuć. Nie brak też nieszczęśliwych zbiegów okoliczności – podczas czytania miałam chwilami wrażenie, że niebo i ziemia sprzysięgły się, aby Rosie i Alex nie mogli zaznać szczęścia. Nie było to ani łatwe, ani miłe, ani pozytywne; właściwie im bardziej zagłębiałam się w historię, tym bardziej była ona dla mnie nierealistyczna.

Na domiar złego podczas czytania umknął mi moment, w którym bohaterowie dorośli. A może nigdy się to nie stało? Na kartach tej książki obserwujemy wydarzenia rozgrywające się na przestrzeni półwiecza, a postaci, choć oczywiście ewoluują, nijak nie zbliżają się do modelu osób dojrzałych. Praktycznie przez cały czas brak im wglądu we własne emocje i przeżycia, cechują się także koszmarną niezdolnością do wyciągania jakichkolwiek wniosków z tego, co ich spotyka. Z drugiej strony ów mankament jest równoważony przez naprawdę dobre ukazanie damsko-męskiej przyjaźni i wszystkich związanych z nią dylematów – co się dzieje, gdy któryś przyjaciel wejdzie w związek, jak trudno jest walczyć o czas spędzany z kimś bliskim… Poczucie odrzucenia, żal, niechęć i frustracja są tu obecne i dobrze zaprojektowane.

Kolejną sprawą, która nie do końca mi się podobała, była przyjęta przez autorkę forma wyrazu. Tekst zbudowany jest właściwie tylko z wiadomości wymienianych między bohaterami. Są tu wypowiedzi dłuższe, e-mailowe, oaz te krótkie, z internetowych czatów. Poszczególne postaci poznajemy jedynie gdy biorą udział w wymianie zdań lub za pośrednictwem innych. Z jednej strony taka post-epistolograficzna forma dynamizuje tekst i sprawia, że możemy pochłonąć go naprawdę szybko, z drugiej jednak – strasznie zmniejsza ilość informacji docierających do czytelnika. W moim odczuciu na dłuższą metę się to nie sprawdziło, a pod koniec stało się wręcz nużące.

Gdy dodawałam dzisiaj książkę do przeczytanych na Lubimy Czytać, nie mogłam wyjść ze zdziwienia, podpatrując jaką ocenę ma na portalu ów tekst. Mnie niestety powieść Cecelii Ahern nie urzekła niemal w ogóle. Oprócz pojedynczych aspektów, które były skonstruowane dobrze, całość dała mi raczej mało radości i satysfakcji. Historia nie wciągnęła mnie w ogóle, ślepota bohaterów działała mi na nerwy, a co najgorsze – zabrakło mi tu magii, za którą tak pokochałam powieści Cecelii Ahern. Tak naprawdę nastawiałam się na tekst, który mnie zauroczy i przeniesie w niezwykły, choć realny świat, jak „Sto imion” czy „Zakochać się”. Nic takiego się nie stało i jestem zwyczajnie zawiedziona.


Za egzemplarz recenzencki dziękuję serdecznie Business and Culture oraz Wydawnictwu Akurat.
___________________________
Książka bierze udział w wyzwaniach "Czytam Opasłe Tomiska" (512 stron) oraz "Grunt to okładka" (listopadowy motyw- wielokrotność)

22 komentarze:

  1. Ostatnio zrobiło się głośno o tej książce. Jak wpadnie mi w ręce to na pewno przeczytam :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Ta książka jeszcze przede mną i choć lubię powieści Ahern to trochę obawiam się jak odbiorę "Love, Rosie" ze względu na nietypową formę opowieści oraz to niezdecydowanie bohaterów.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Książka jest dość specyficzna, więc każdy pewnie odbiera ją inaczej. Może Tobie spodoba się bardziej. :)

      Usuń
  3. Książka jest fantastyczna. Przeczytałam w ciągu jednego dnia :) Polecam niezdecydowanym ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też przeczytałam ją bardzo szybko, ale uważam, że to zasługa formy, nie treści.

      Usuń
  4. Bardzo jestem ciekawa tej książki, bo w większości czytałam dobre opinie na jej temat i jestem ciekawa czy mi się spodoba :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Chciałabym przeczytać <3

    PS.
    Zapraszam Cię (i wszystkich tych, którzy czytają ten komentarz) do wzięcia udziału w moim konkursie urodzinowym, w którym można wygrać książkowe nagrody!
    http://wymarzona-ksiazka.blogspot.com/2014/12/alez-ten-czas-leci-niebawem-dwa-latka.html

    Jestem pewna, że TE książki przydadzą się na nowy rok!!! :D

    OdpowiedzUsuń
  6. Oj szkoda. Szczerze mówiąc to mam ogromną ochotę na ten film i książkę. :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja właśnie chyba skuszę się na film, może bardziej mnie do siebie przekona. ;>

      Usuń
  7. Przeczytałam i było ok, chociaż rzeczywiście bez rewelacji. Może zajrzę do kina, żeby zobaczyć ekranizację :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Nie czytałam nic do tej pory tej pisarki, ale muszę to jak najszybciej zmienić. Może jednak zacznę od innej książki?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja zaczęłam od "Stu imion" i byłam urzeczona! Chyba tę polecam na początek. ;>

      Usuń
  9. Dziwne, że Ahern Cię nie urzekła, byłam przekonana że dasz się oczarować.

    OdpowiedzUsuń
  10. Ja jestem książką totalnie oczarowana. Do tej pory czytałam tej autorki jedynie "P.S. Kocham Cię" i "Love, Rosie" zdecydowanie bardziej przypadło mi do gustu. Nie mogę doczekać się ekranizacji :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No dobra, w porównaniu z "PS Kocham Cię" faktycznie można się zachwycać. ;)

      Usuń
  11. O! Szkoda, że książka Cię zawiodła...

    OdpowiedzUsuń
  12. aktualnie czytam...zobaczymy jak ja odbiorę :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Podoba mi się Twoje krytyczne spojrzenie na książkę. Ja znam aż zbyt wielu ludzi, którzy nie dorastają pomimo upływu lat ;) A o książce napisałam u siebie: http://www.anianotuje.pl/2014/12/przedpremierowo-cecelia-ahern-love-rosie.html

    OdpowiedzUsuń
  14. Co do książki, to nie wiem, bo jeszcze nie czytałam. Ale film bardzo mi się podobał - taka leciuchna, pełna ciepła i humoru komedia romantyczna. Idealna na zimowy wieczór po pracy.

    OdpowiedzUsuń
  15. Weszłam tutaj tylko po to, żeby chyba wyrazić moje... niezadowolenie i kompletne znudzenie tą książką. Jestem na 289 stronie, dłuży mi się niesamowicie i na pewno moja recenzja będzie wyglądać podobnie do Twojej. Nie wiem, czym się ludzie zachwycają.

    OdpowiedzUsuń

Komentarze są dla nas źródłem siły do prowadzenia bloga i wielkiej radości, dlatego też będziemy wdzięczni za każdy pozostawiony przez Was ślad.